اگر جنبش سبز و اپوزسیون های مخالف جمهوری اسلامی که همگی در این راه در حد خود شکنجه شده و کشته داده اند به فرض محال متحد شوند برای تغییرات بنیادین و بنوعی انقلاب در ایران و سرنگونی این نظام؛ آیا این انقلاب ارمغانش حقوق بشر و دموکراسی خواهد بود !؟ و فردای انقلاب دوباره حمام خون راه
نخواهد افتاد!؟ آیا سلطنت طلبان و بسیجی ها و شورای سبز
امید و ملی ها و ...و...حاضرند همدیگر را بپذیرند و به هم این حق رو بدهند که در
مجلس بعنوان مثال نماینده داشته باشد گروهی که 30 ساله دارند با هم می
جنگند و همدیگر رو به خیانت متهم می کنند!؟
آیا واقعا ما به این سطح از صبر و خودداری رسیده ایم که حق داشتن حزب و روزنامه به مخالفین دو آتشه خود بدهیم!؟ مخالفی که 30 ساله گروه و حذبش را به خیانت و آدم کشی متهم می کنیم و جیره خوار دنیا و اروپا و غرب یا جمهوری اسلامی می دانیم یا واقعا معتقدیم این ها فقط دنبال منفعت و قدرت خودشون هستند !؟
واقعا این مخالفین دو اتشه که هر چیزی رو نثار هم میکنند میتونن بپذیرند که مخالفشون هم حق دارد حرف بزند حذب داشته باشد و از تمام حقوق بشر و قانونی فردای ایران به همون اندازه برخوردار باشد!؟
بنظرم اینچنین نیست؛ ما مردم آنچنان عصبی و عصبانی هستیم و شدیم که اگر خدای نکرده جمهوری اسلامی با انقلابی جدید از بین برود فردای انقلاب خیلی از مردم دنبال کشتن محالفین خود هستند و چه بسا خونین ترین انقلاب تاریخ بشری رخ دهد!
خیلی جا داره که جامعه ایرانی نگاه و مطالعه و فهمش را از مفاهیمی مثل حقوق بشر و عدم قضاوت کردن دیگران و انتقاد منصفانه از مخالفین، و احترام به حق ذاتی همه انسان ها بالا ببرد!
جا دارد این سخن یکی از پیشروان مبارزه بدون خشونت یعنی گاندی را مرور کنیم که گفت: "من با تمام وجودم با فکر و ایده و سیستم و سازمان دولت انگلستان و با "فکر و ایده و عقیده " متجاوزان و مزدوران و آدم کشان تا پای جانم می جنگم ولی حاضر نیستم خون از دماغ یک انگلیسی یا یک مزدوری که وابسته با این سیستم هست، بریزد!"
بنظرم خیلی جا داره که راجع به این قضیه مطالعه کنیم و فهم و بینش خودمون رو بالا ببریم و هنوز ما ایرانی ها و حتی قشر پیشرومون خیلی جا داره که به این درک برسیم...این درکی که، خواست ما به هیچ عنوان نتنها نباید مرگ و یا شکنجه ی حتی خیلی کم کسانی که حالا بقول خودمون ادم كشتى باشه
یادمون باشه حقوق بشر وحقوق انسان طبق اعلامیه جهانی حقوق بشر چیزی نیست که منحصر به گروه یا عده ای باشد یعنی همین که به لحاظ بیولوژیک کسی انسان متولد شده باشد دارای این حقوق هست و تحت هیچ شرایطی حتی اگر هزاران نفر را هم کشته باشد و یک ملت و مملکت را هم هزاران سال به عقب برده باشد و از همه لحاظ ویران کرده باشد ما حق نداریم حقوق انسانی این آدم را از او بگیریم وگرنه در اعلامیه جهانی حقوق بشر حتما استثنایی می آمد که نیامده هست پس ما فارق از هر زبان و نژاد و سخن و دین و مذهب و مرام و گروه و بیگناه یا گناهکار بودنمون در این حقوق برابریم؛ یعنی همه باید به حقوق هم احترام بگذاریم و تا جايي كه حتي اگر گروهی به حقوق ما احترام نگذاشتند ما باید به حقوق آنها احترام بگذاریم.
به پایان آمد این نوشته و حوصله بنده ولی حکایت همچنان باقی!
آیا واقعا ما به این سطح از صبر و خودداری رسیده ایم که حق داشتن حزب و روزنامه به مخالفین دو آتشه خود بدهیم!؟ مخالفی که 30 ساله گروه و حذبش را به خیانت و آدم کشی متهم می کنیم و جیره خوار دنیا و اروپا و غرب یا جمهوری اسلامی می دانیم یا واقعا معتقدیم این ها فقط دنبال منفعت و قدرت خودشون هستند !؟
واقعا این مخالفین دو اتشه که هر چیزی رو نثار هم میکنند میتونن بپذیرند که مخالفشون هم حق دارد حرف بزند حذب داشته باشد و از تمام حقوق بشر و قانونی فردای ایران به همون اندازه برخوردار باشد!؟
بنظرم اینچنین نیست؛ ما مردم آنچنان عصبی و عصبانی هستیم و شدیم که اگر خدای نکرده جمهوری اسلامی با انقلابی جدید از بین برود فردای انقلاب خیلی از مردم دنبال کشتن محالفین خود هستند و چه بسا خونین ترین انقلاب تاریخ بشری رخ دهد!
خیلی جا داره که جامعه ایرانی نگاه و مطالعه و فهمش را از مفاهیمی مثل حقوق بشر و عدم قضاوت کردن دیگران و انتقاد منصفانه از مخالفین، و احترام به حق ذاتی همه انسان ها بالا ببرد!
جا دارد این سخن یکی از پیشروان مبارزه بدون خشونت یعنی گاندی را مرور کنیم که گفت: "من با تمام وجودم با فکر و ایده و سیستم و سازمان دولت انگلستان و با "فکر و ایده و عقیده " متجاوزان و مزدوران و آدم کشان تا پای جانم می جنگم ولی حاضر نیستم خون از دماغ یک انگلیسی یا یک مزدوری که وابسته با این سیستم هست، بریزد!"
بنظرم خیلی جا داره که راجع به این قضیه مطالعه کنیم و فهم و بینش خودمون رو بالا ببریم و هنوز ما ایرانی ها و حتی قشر پیشرومون خیلی جا داره که به این درک برسیم...این درکی که، خواست ما به هیچ عنوان نتنها نباید مرگ و یا شکنجه ی حتی خیلی کم کسانی که حالا بقول خودمون ادم كشتى باشه
یادمون باشه حقوق بشر وحقوق انسان طبق اعلامیه جهانی حقوق بشر چیزی نیست که منحصر به گروه یا عده ای باشد یعنی همین که به لحاظ بیولوژیک کسی انسان متولد شده باشد دارای این حقوق هست و تحت هیچ شرایطی حتی اگر هزاران نفر را هم کشته باشد و یک ملت و مملکت را هم هزاران سال به عقب برده باشد و از همه لحاظ ویران کرده باشد ما حق نداریم حقوق انسانی این آدم را از او بگیریم وگرنه در اعلامیه جهانی حقوق بشر حتما استثنایی می آمد که نیامده هست پس ما فارق از هر زبان و نژاد و سخن و دین و مذهب و مرام و گروه و بیگناه یا گناهکار بودنمون در این حقوق برابریم؛ یعنی همه باید به حقوق هم احترام بگذاریم و تا جايي كه حتي اگر گروهی به حقوق ما احترام نگذاشتند ما باید به حقوق آنها احترام بگذاریم.
به پایان آمد این نوشته و حوصله بنده ولی حکایت همچنان باقی!
